[“Je mag tegenwoordig ook niks meer zeggen”]

21 oktober 2022

door Arie Deelen

#facebook

Een week of 2 geleden deed ik iets dat ik nog nooit gedaan had. Ik haalde een update die ik geschreven had, weg van Linkedin. En weg van Facebook. De slachtpartij die me ten deel viel van de Gutmenschen was té erg. En kostte me teveel tijd en dat was het me niet waard. Vooral niet omdat iedereen maar vluchtig leest en scant, en niet verder kijkt of onderzoekt.

Nog steeds vind ik het flagrante onzin. Als ik tekstschrijvers zoek, mag ik best omschrijven wát ik zoek en waarom. Ook als dat in mijn optiek mensen zouden moeten zijn tussen de 24 en ‘pak ‘m beet’ (dat stond er letterlijk) 40. En geen watjes – wat ik omschreef in de door mij zo geliefde stijlfiguur ironie en op een bij mij passende wijze: prikkelend en uitdagend.

Ik heb letterlijk bedreigingen in mijn mail gekregen (naast de ongeveer 200 reacties van copywriters die het wèl snapten en gewoon zin hadden in leuke klussen – ik ben ze nog steeds aan het opvolgen).

De afgelopen jaren ging ik echt weleens (echt) de fout in, met een mening, een uitglijder, een faux-pas. Nooit te beroerd te corrigeren en dat toe te geven. Ook volhardde ik weleens in (impopulaire) meningen, die ik ondanks heftige kritiek in de comment’s gewoon liet staan. Ze uiteraard zo netjes en zo beleefd mogelijk van repliek dienend, vooral op inhoud. Immers: als je een grote bek hebt en die ook boven het maaiveld uitsteekt, moet je niet lafjes wegduiken.

Maar: al een tijdje voel ik de dynamiek hier veranderen. Op Linkedin, maar uiteraard ook in de maatschappij. Ik was zelfs al bezig met een conceptje: #jemagtegenwoordigookniksmeerzeggen.

Dat lijkt grappig bedoeld. Maar dat is het niet. Het is eigenlijk heel triest. De meeste #pats #boem #rechttussendeogen ideeën waar ik vroeger (nog niet eens zo lang geleden) furore (…kuch…) mee maakte, zouden nu echt niet meer kunnen.

Dat is op zich nog niet zo erg, maar: ik zie al een jaar of 2, 3 nergens meer ideeën die überhaupt een deuk in een pakje boter slaan of iets in beweging zetten. En dat geldt niet alleen in of voor de reclame. Dat ontrolt zich tragisch genoeg inmiddels maatschappijbreed.

Muffig is het allemaal. Grijs. Grauw. Halfjes. Nietszeggend. Schepen in de nacht, natte windjes uit veel te samengeknepen billen om vooral maar politiek correct te blijven.

Een andere oude, witte, succesvolle man (iets ouder dan ik zelfs, hij was – Goddank – één van mijn leermeesters in de snoeiharde school van de 90’s ), Peter van der Wijk, schreef daar vandaag een stuk over.

Nu vind ik zelfs dat Peter tegenwoordig weleens nèt iets teveel zeurt en zurig is.

Maar deze.

Echt.

Fabelhaft.

Woord voor woord kan ik het onderschrijven. Als één man sta ik achter hem.

Het enige waar ik van baal, is dat hij het wel durfde te zeggen, en ik tot nu toe nog niet.

Bij deze dan, omdat Peter het spits afbijt:

“Je mag tegenwoordig ook niks meer zeggen”.

En dat is een hele kwalijke zaak.

Om niet te zeggen: een gevaarlijke ontwikkeling.

 

Deze blogpost verscheen voor het eerst op 21 oktober 2022 op Facebook en Linkedin.

Facebook
Twitter
LinkedIn

27 november 2022 -

#facebook

2 min leestijd

25 november 2022 -

#facebook

2 min leestijd

14 november 2022 -

#facebook

2 min leestijd

12 november 2022 -

#facebook

3 min leestijd

8 november 2022 -

#facebook

1 min leestijd

4 november 2022 -

#facebook

2 min leestijd